بس که افسرده از این سو به ان سو رفتم

                          به خودم آمدم از شهر تو با او رفتم

                       ایستادم به نمازت چو درختی که به نور

                          تبر آمد ... و من از درد به زانو رفتم

                       سحر چشمان تو را امدنم در هم ریخت

                      بیش از این غصه نخور ساحره بانو ! رفتم

                            آمدم تا که شکارم کنی ام رفتی

                          گفتم از دور :خداحافظت آهو ، رفتم!

                              دست بردار مرا بیشتر آزار نده

                  از بس ای غم تو لجوجی که من از رو رفتم