کاش در دهکده عشق فراوانی بود                    توی بزار صداقت کمی ارزانی بود      

کاش اگر گاه به هم لطف میکردیم                    مختصر بود ولی ساده و پنهانی بود

کاش به حرمت دلهای مسافر هر شب              روی شفافترین خاطره مهمانی بود

کاش دریا کمی از درد خودش کم میکرد            قرض نمی داد به ما هر چه پریشانی بود

مثل حافظ که پر از معجزه و الهامست               کاش رنگ شب ما هم کمی عرفانی بود

کاش سهراب نمی رفت به این زودی ها            دل پر از محبت این شاعر کاشانی بود

کاش دلها پر از قصه یوسف می شد                 و به یادش همه شب ماه چراغانی بود

کاش اسم همه دخترکان اینجا                        نام گل های پر از شبنم ایرانی بود

رفاقت را از چشمان خویش باید اموخت

زیرا هر عضوی به درد اید دیده می گرید.

رفاقت را از چشمان خویش باید اموخت

زیرا هر عضوی به درد اید دیده می گرید.

با دیدگان فرو بسته لب بر جام زندگی نهاده ایم و اشک سوزان بر کناره ی زرین ان فرومی ریزیم اما روزی فرا میرسد که دست مرگ نقاب از دیدگان ما بر میدارد و هر انچه را در زندگی مورد علاقه ی ما بوده از ما میگیرد .فقط ان وقت است که می فهمیم جام زندگی از نخست خالی بوده و ما از روز اول از این جام چیزی جز ماده ی خیال ننوشیده ایم .............

در زندگی وقت همیشه برای اندوه ... برای حسرت ...

و وقتی برای گریستن است ...

اما وقتی برای برگشت  و وقتی برای دوباره احیا شدن ...

و و قتی برای عقب برگرداندن فیلم زندگانی نیست

                                                                      پس

                                                                              زیبا زندگی کن